Sinds de heropening na Covid probeert Macau zijn wereldwijde rol opnieuw vorm te geven. Historisch gezien een mondiaal centrum van kansspelen, tracht de stad zich nu te ontwikkelen tot een geïntegreerde wereldbestemming. Toch blijft de weg bezaaid met obstakels, ondanks massale investeringen en bezoekersaantallen die opnieuw in de buurt komen van het niveau van vóór de pandemie.
De erfenis van het gokken: nog steeds dominant
In Macau staat de gokindustrie meer dan ooit centraal in de toeristische economie. Hoewel de zes casino-exploitanten meer dan 13,6 miljard dollar hebben geïnvesteerd in niet-gamingprojecten die in hun concessies tot 2032 zijn voorzien, blijven de inkomsten uit kansspelen overheersen. Ondanks een bezoekersgroei die opnieuw richting 39,4 miljoen personen gaat, liggen de bruto gokinkomsten nog steeds ongeveer 16% lager dan in 2019, door het uitblijven van de sterke terugkeer van de VIP-gokkers van enkele jaren geleden.
“De kapitaalkrachtige VIP-klanten zijn grotendeels verdwenen en zijn vervangen door bezoekers uit de massamarkt die gematigder besteden”, legt Andy Choy uit, een senior manager in de goksector in Macau.
Een gokafhankelijkheid die Vegas heeft overwonnen
In Las Vegas is gokken niet langer de hoeksteen van de toeristische economie. Vandaag vormt het slechts één onderdeel van een gediversifieerd geheel met shows, gastronomie en entertainment. In Macau blijft die diversificatie echter nog veraf: de resorts zijn nog steeds voor meer dan 70% afhankelijk van inkomsten uit hoogwaardig gokken, ondanks enige vooruitgang op het vlak van niet-gaminginkomsten.
“Ik denk dat de markt van Macau momenteel wordt gedragen door waarschijnlijk minder dan 1.000 spelers. De bedragen die zij inzetten zijn verbijsterend. Deze week zag ik een man in het MGM één miljoen [Hongkongse dollar, ongeveer 110.000 euro] per hand inzetten terwijl hij van tafel naar tafel ging in de high-limit zone”, zegt Anthony Lawrance, managing director van Intelligence Macau. “In feite gelooft niemand nog echt in de massamarkt, en waarom zou men dat doen als dit type spelers bestaat?”
Een verantwoordelijke van MGM China, Kenneth Feng, voegt een andere dimensie toe aan deze uitdaging: de welvaartskloof. Het verschil in bbp per inwoner tussen China en de Verenigde Staten betekent dat het profiel van potentiële bezoekers voor niet-gamingvrijetijdsbesteding beperkter is, wat de aantrekkingskracht buiten het casino vanzelf beperkt.
Een van de kernproblemen die wordt geïdentificeerd, is de moeilijkheid om bezoekers aan te trekken die niet enkel komen om te gokken. In een regio waar metropolen zoals Tokio, Bangkok of Shanghai al fenomenale culturele en shoppingervaringen bieden, heeft Macau nog onvoldoende overtuigende niet-gamingredenen om zijn publiek te verbreden.
“Tokio, Bangkok, Europa, Australië, Hongkong. Als je niet gokt, wat is dan het nut? Shoppen? In Shanghai vind je alles wat er ook in Dallas is. Dit is niet meer het China van 30 jaar geleden”, zegt Vitaly Umansky, senior analist bij Seaport Research.
De exploitanten vermenigvuldigen hun attracties: Melco heeft shows en entertainment heruitgevonden, Studio City Phase 2 biedt een waterpark en een Dolby-bioscoop, terwijl Galaxy Macau een congrescentrum en een arena met 15.000 zitplaatsen heeft geopend. Maar ondanks deze inspanningen is geen enkele grote attractie uitgegroeid tot een universele “must-see” die op zichzelf een toeristische reis rechtvaardigt. Choy benadrukt dat Las Vegas blijft verrassen met zijn vermogen om te innoveren in de ervaringen die het aanbiedt, van professionele sport tot spectaculaire shows.
“Het is moeilijk om de wereldwijde geopolitieke onzekerheid te negeren”, verklaart Andy Choy. “Met verschillende lopende militaire conflicten en de handelsoorlog tussen China en de Verenigde Staten is het logisch dat discretionaire consumentenuitgaven afnemen.”
Een te klein hotelaanbod
Een ander groot contrast met Las Vegas ligt in het accommodatieaanbod. Terwijl Vegas beschikt over ongeveer 150.000 hotelkamers, telt Macau er minder dan 50.000, die in het weekend vaak volledig volgeboekt zijn.
Dit beperkt rechtstreeks de capaciteit om meer niet-gamingbezoekers te ontvangen, zoals zakenreizigers, congresgroepen of gezinnen – segmenten die vandaag, naast gokken, een groot deel van de wereldwijde toeristische inkomsten uitmaken. Om te kunnen concurreren in de sector van congressen en tentoonstellingen moet Macau in de praktijk zijn hotelaanbod verdubbelen, aldus Umansky.
De overheid heeft het niet eenvoudiger gemaakt. Sommige exploitanten stellen dat zij meer kamers zouden bouwen als hotelinvesteringen konden meetellen als niet-gaminginvesteringsverplichtingen, iets waar de lokale autoriteit terughoudend tegenover staat.
Om deze beperkte capaciteit op te vangen, tekent zich een strategische brug af naar Hengqin, een speciale economische zone op het Chinese vasteland. Wanneer bezoekers het kanaal oversteken vanuit Cotai, kunnen zij toegang krijgen tot hotels, winkelcentra en attracties zonder zich fysiek in Macau te bevinden.
Maria Helena de Senna Fernandes, directeur van het Toerismebureau, stelt dat de hotels in Hengqin het aanbod van beschikbare kamers voor bezoekers van Macau inderdaad kunnen uitbreiden. Voor sommigen, zoals Matthew Ossolinsky, beheerder van een investeringsfonds, werkt deze strategie als een reeks emmers gevuld met water: wanneer Macau overstroomt, vangt Hengqin het overschot op, met name voor accommodatie of gezinsattracties.
Deze nabijheid van Hengqin roept echter ook een vraag op: niet-gamingtoeristische uitgaven zouden wel eens buiten Macau zelf kunnen worden gerealiseerd, wat de impact op de economie van de stad beperkt.
Bestuur en visie: het ontbreken van een dirigent
In het hart van de aanhoudende obstakels ligt een institutionele vraag: wie stuurt de transformatie van Macau naar een geïntegreerde toeristische bestemming? Voor Umansky is het antwoord eenvoudig: er bestaat vandaag geen entiteit die vergelijkbaar is met de Las Vegas Convention and Visitors Authority, die strategie, marketing en ontwikkeling rond een gemeenschappelijke visie kan coördineren. Zonder duidelijk kader en verenigd leiderschap blijven projecten vaak versnipperd, gedreven door de eigen visies van exploitanten in plaats van door een coherente globale strategie.
“Sommige investeringen worden door de overheid zelf gedaan, zoals infrastructuur”, legt Fernandes uit, ambtenaar en hoofd van de MGTO sinds 2012. “De overheid zal [niet] al haar verantwoordelijkheden overdragen aan de geïntegreerde resorts. Zo werkt het niet.”
De transformatie van Macau tot een soort Aziatisch Las Vegas is niet onmogelijk, maar vereist een herziening van de manier waarop de stad haar aantrekkingskracht benadert. Het evenwicht tussen gaming en niet-gaming moet worden herbekeken, het hotelaanbod uitgebreid en vooral een gecoördineerde visie aangenomen om reizigers wereldwijd te overtuigen dat ze hier veel meer te winnen hebben dan enkel een casinoweddenschap.