“Ik heb alles verloren”: schokkende getuigenis van Jean-Michel Kowalski

Gokverslaving neemt toe in België, aangewakkerd door de groeiende toegankelijkheid van platformen en een vroege blootstelling van jongeren. Achter de cijfers schuilen gebroken levens, zoals dat van Jean-Michel Kowalski.

Een eerste overwinning… en daarna de val

Jean-Michel Kowalski, toen onderwijzer, begon met een bescheiden winst: 1000 frank, ongeveer €25.

“Die €25 daar hebben me een hel doen ontdekken die ongeveer 25 jaar heeft geduurd,” vertelt hij vandaag.

Zoals veel voormalige spelers beschrijft hij een beginperiode gekenmerkt door geluk.

“Gedurende zes à zeven maanden heb ik het equivalent van een half jaarloon gewonnen.”

Maar hij stopte niet.

“Ik heb enorm veel leningen afgesloten, ik had kredieten bij weinig betrouwbare mensen. In vier dagen heb ik alles verloren: mijn vrouw, mijn job, mijn passie, vrienden, familie… Ik heb drie nachten in het bos doorgebracht.”

Naast de financiële en sociale verliezen verergert nog een andere factor de situatie: de blik van anderen.

“Het grote probleem is net dat: de blik van mensen, het oordeel, de bedreigingen”, legt Jean-Michel uit.

Jean-Michel Kowalski behoort tot degenen die erin geslaagd zijn om uit de verslaving te raken. Hij benadrukt een cruciaal element: steun.

“Ik heb het geluk gehad dat mijn stiefzoon de juiste woorden tegen mij heeft gezegd.”

Maar niet iedereen heeft die kans. Daarom heeft hij ervoor gekozen om zijn verhaal te delen, onder meer via zijn boek “Garçon, l’addiction !”.

“In het begin moest het een uitlaatklep voor mij zijn. Daarna besefte ik dat veel mensen het probleem van gokken niet kennen. Dit boek heeft heel wat mensen geholpen, nadat het mij eerst heeft geholpen.”

De onzichtbare spiraal van verslaving

Het verhaal van Jean-Michel staat niet op zichzelf. Gokverslaving ontwikkelt zich vaak geleidelijk, bijna onmerkbaar.

Mélanie Saeremans, psychologe en verantwoordelijke van de Kliniek voor gok- en gedragsverslavingen in het CHU Brugmann, beschrijft dit proces:

“In eerste instantie ben je nieuwsgierig, word je verleid door een advertentie of een aanbeveling. Heel snel kunnen er winsten zijn, wat opwinding veroorzaakt en de drang geeft om opnieuw te spelen. Geleidelijk aan ontstaat de spiraal, de verliezen stapelen zich op en de persoon ontwikkelt een bijzondere band met het spel.”

Gokken activeert het beloningssysteem. Visuele, auditieve en emotionele prikkels zorgen voor de vrijgave van dopamine, een molecule die met plezier wordt geassocieerd.

“Intermitterende beloningen zorgen voor zeer hoge dopaminepieken, wat gokken erg verslavend maakt”, verduidelijkt Mélanie Saeremans.

Met andere woorden: de onzekerheid van winst versterkt de verslaving nog meer dan de winst zelf. De hersenen leren deze sensaties op te zoeken. Omgekeerd veroorzaken verliezen stress, met de vrijgave van cortisol. Dit onevenwicht duwt de speler om opnieuw te spelen om het aangename gevoel terug te vinden.

Een realiteit die de hele samenleving raakt

In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, treft gokverslaving niet één specifiek profiel.

“Mannen, vrouwen, mensen met of zonder middelen, van alle leeftijden. Het treft echt iedereen”, benadrukt de psychologe.

Toch baart één trend professionals bijzonder zorgen: de verjonging van het fenomeen.

“Jongeren zijn veel gevoeliger, impulsiever en vatbaarder voor invloed van leeftijdsgenoten, met een behoefte aan onmiddellijke beloning. Veel jongeren worden er al heel vroeg mee geconfronteerd, vooral via sociale media. Ze proberen, ze testen… en de verslaving kan zich installeren.”

De cijfers bevestigen de omvang van het probleem. Op 1 november 2025 stonden 135.383 Belgen op de lijst van uitgesloten spelers. Daar komen nog bijna 59.000 personen bij met een professioneel speelverbod. In totaal gaat het om 194.108 personen.

Een steeds vroegere begeleiding

In het CHU Brugmann steunt de begeleiding op een globale aanpak.

“Eerst brengen we de gevolgen in kaart, zowel psychologisch als financieel. Daarna werken we rond de functie van het spel in hun leven. Veel mensen spelen om te ontsnappen aan negatieve emoties of moeilijkheden.”

Het werk bestaat er dan in om deze “kruk” te vervangen door andere hulpmiddelen: emotieregulatie, levensdoelen, persoonlijke heropbouw.

“Vroeger duurde het gemiddeld acht jaar voordat een speler hulp zocht. Vandaag komen mensen sneller.”

Gokverslaving kan niet langer worden beschouwd als een individueel probleem. Ze roept vragen op over de plaats van gokken in onze samenleving, de regulering van reclame en de bescherming van jongeren.