Minderjarigen en geldspelen, een toename onder toezicht

Een recente studie over spelpraktijken bij 15- tot 17-jarigen toont een significante stijging van de deelname van minderjarigen aan geldspelen in Frankrijk, ondanks het wettelijke verbod. De gegevens wijzen op een verschuiving van het gebruik naar circuits die moeilijk te controleren zijn.

Een verontrustende toename ondanks het verbod

In Frankrijk zijn geldspelen strikt verboden voor minderjarigen. Toch nemen de praktijken toe. Een recente enquête van de ARPEJ met steun van de Autorité nationale des jeux toont aan dat in 2025 42,6 % van de jongeren van 15 tot 17 jaar verklaart al gespeeld te hebben, een duidelijke stijging ten opzichte van 2021. Achter dit cijfer dringt zich één vaststelling op: de toegang van minderjarigen tot geldspelen is niet verdwenen, maar heeft zich verplaatst.

Voor de Autorité nationale des jeux vormt deze evolutie een alarmsignaal. Haar voorzitster, Isabelle Falque-Pierrotin, waarschuwt:

“Deze toename van de deelname van minderjarigen aan geldspelen is verontrustend. Hoe vroeger men begint met geldspelen, hoe groter het risico op verslaving.”

Het legale kanaal, een systeem onder streng toezicht

Volgens de Association Française des Jeux en Ligne, die het merendeel van de erkende operatoren vertegenwoordigt, berust het Franse wettelijke kader op een bijzonder strikte controle-architectuur. De vereniging herinnert aan een nultolerantiebeleid tegenover het spelen door minderjarigen.

In de gereguleerde digitale omgeving bestaat anonimiteit niet. Het openen van een account vereist een volledige verificatie: identiteitsbewijs, bankgegevens op naam en een adresbewijs. Elke speler wordt geïdentificeerd, getraceerd en geauthenticeerd.

“Geen enkele minderjarige kan over een definitief account beschikken zonder een identiteit te hebben misbruikt en de technische systemen met hulp van een volwassene te hebben omzeild,” benadrukt de organisatie.

Met andere woorden: wanneer er fraude is, veronderstelt die bijna altijd familiale medeplichtigheid. De studie onderstreept trouwens de centrale rol van de omgeving bij de kennismaking met spelen, vaak gebanaliseerd bij de aankoop van tickets of activiteiten die als onschuldig worden beschouwd.

De paradox van het digitale

Het publieke debat focust zich vaak op digitale platformen. Toch tonen de gegevens een paradox. Het legale online spel lijkt de meest gecontroleerde omgeving, terwijl de echte blinde vlek zich bevindt in de illegale markt.

Die kent een snelle groei. Een recente studie spreekt over 5,4 miljoen spelers op deze niet-toegestane aanbiedingen, een stijging van 35 % in twee jaar tijd. Een cijfer dat inmiddels een kritische drempel overschrijdt.

In deze clandestiene ruimtes bestaan geen leeftijdscontroles, geen identiteitsverificaties en geen beperkingen van de praktijken. Minderjarigen kunnen er vrij toegang toe krijgen, vaak blootgesteld aan massale reclame op sociale netwerken of via moeilijk traceerbare toepassingen. De AFJEL spreekt van een echt digitaal Wilde Westen waar operatoren floreren die aan elke regulering ontsnappen.

De banaliserende aanwezigheid van spelen bij adolescenten, een maatschappelijk fenomeen

Naast de technische kwestie zien specialisten een culturele verschuiving. Geldspelen integreren zich steeds meer in de dagelijkse leefwereld van jongeren, op het snijvlak van ontspanning, competitie en digitale consumptie.

Het onderzoek wijst op twee bepalende factoren: reclameblootstelling en vroege vertrouwdheid binnen de familiale sfeer. Het eerste contact met het spel gebeurt niet langer op duidelijk afgebakende plaatsen, maar in een continuüm van digitale ervaringen.

Voor Isabelle Falque-Pierrotin “zou de eerste kennismaking van jongeren met dit product moeten worden uitgesteld en niet aangemoedigd.”

Een andere vaak genegeerde les: ondanks de digitalisering van de gebruiken blijft het fysieke netwerk een bevoorrechte toegangspoort voor minderjarigen. Kras- en trekkingspelen blijven circuleren in contexten waar controle kan worden omzeild. Regulering kan zich dus niet beperken tot het digitale. Ze veronderstelt een versterking van de controles over de volledige distributieketen.

Een oproep tot een krachtiger openbaar optreden tegen het illegale aanbod

Geconfronteerd met de opmars van de clandestiene markt vragen legale operatoren een intensivering van de blokkeringsmaatregelen: snellere sluiting van illegale sites, grotere druk op technische en financiële tussenpersonen en effectieve verwijdering van promoties voor deze aanbiedingen.

Ze pleiten er ook voor dat volksgezondheidsstudies duidelijk onderscheid maken tussen praktijken die tot de gereguleerde markt behoren en die uit het illegale circuit voortkomen, om elke statistische verwarring te vermijden.

Een van de belangrijkste lessen van het onderzoek ligt in de indirecte betrokkenheid van volwassenen. In veel gevallen verloopt de toegang tot spelen via een uitgeleend account, een gedoogde deelname of een aankoop die voor een minderjarige wordt gedaan. De autoriteiten menen nu dat preventie van doel moet veranderen. Jongeren informeren volstaat niet meer; gezinnen moeten worden gewezen op hun juridische en opvoedkundige verantwoordelijkheid.

Een langetermijnstrijd om kwetsbare doelgroepen te beschermen

De toename van spelen bij minderjarigen weerspiegelt niet één enkel falen van de regulering; ze onthult een snelle hertekening van digitale gebruiken, uitgebuit door bijzonder wendbare illegale actoren. Tussen geavanceerde controlemechanismen aan de legale kant en blijvende schaduwzones op internet berust de bescherming van minderjarigen voortaan op een globale strategie die technologie, educatie en gerechtelijk optreden combineert.

Frankrijk staat voor een klassieke uitdaging van digitale samenlevingen: een ruimte reguleren die van nature grenzen negeert.