DMCA: hoe casino’s uit Google verdwijnen 

Een strategische pagina kan in de trackingtools van Google nog altijd als geïndexeerd verschijnen terwijl ze al uit de zoekresultaten is verdwenen. Ivana Flynn, medeoprichtster van DMCABoss en SEO-specialiste, beschrijft een systeem waarbij een procedure die bedoeld is om makers te beschermen, kan worden misbruikt om pagina’s van concurrenten te laten verdwijnen. 

Een rendabele pagina kan verdwijnen zonder duidelijke waarschuwing 

Volgens Ivana Flynn kan een pagina niet langer zichtbaar zijn in de resultaten van Google, terwijl de tool voor indexeringsopvolging nog aangeeft dat ze geïndexeerd is. Meldingen zouden bovendien niet systematisch zijn: sommige verwijderingen worden gemeld, terwijl andere kunnen plaatsvinden zonder dat de uitgever meteen begrijpt waar ze vandaan komen. 

Bij een plotse daling van het verkeer kunnen SEO-verantwoordelijken eerst zoeken naar een penalty, een wijziging van het algoritme of een technisch probleem. Volgens Flynn kan een klacht rond auteursrecht echter aan de basis liggen van de verdwijning. 

Flynn legt uit dat operatorsites vaak over een relatief beperkt aantal bijzonder rendabele pagina’s beschikken, met name rond sportweddenschappen, casino of casino met live croupiers. Een aanval op deze pagina’s kan dus aanzienlijke schade veroorzaken. Affiliatesites hebben doorgaans meer pagina’s, waardoor de aanval breder moet zijn om een vergelijkbaar effect te hebben. 

Een wet ter bescherming van auteursrecht die wordt misbruikt 

Het mechanisme steunt op de Digital Millennium Copyright Act, een Amerikaanse wet die in 1998 werd aangenomen om werken die op internet worden verspreid te beschermen tegen ongeoorloofde reproductie. In principe laat de procedure een rechthebbende toe om het onrechtmatige gebruik van zijn content te melden. Het probleem dat in het interview wordt beschreven, ontstaat wanneer iemand frauduleus het eigendom van content opeist om de verwijdering van een concurrerende pagina te verkrijgen. 

Een persoon kan aan Google een verzoek doorgeven waarin hij beweert dat bepaalde content van hem is, terwijl dat niet het geval is. Als het verzoek leidt tot de verwijdering van de pagina uit de resultaten, moet de rechtmatige eigenaar daarna de klacht betwisten om het herstel ervan te verkrijgen. 

Frauduleuze klachten zouden soms bijzonder rudimentair zijn. Flynn zegt dossiers te hebben gezien waarin adressen werden gebruikt zonder echte band met het zogenaamd gekopieerde werk. Ze beschrijft zelfs situaties waarin een pagina ervan wordt beschuldigd een andere pagina te hebben gekopieerd die tot dezelfde site behoort. Ondanks de ogenschijnlijke incoherentie van deze dossiers zouden verwijderingen toch kunnen worden toegepast. 

Waarom deze methode aanvallers aantrekt 

Aanvallen op SEO zijn niet nieuw. Schadelijke links, denial-of-service-aanvallen of manipulatie van kliks signalen behoren tot de methodes die in het interview worden genoemd. Ze kunnen echter middelen vereisen en onzekere resultaten opleveren. Een valse klacht wegens auteursrechtschending heeft volgens Flynn een veel verontrustender kenmerk: ze kan zeer snel en vrijwel kosteloos worden ingediend. 

“De zichtbaarheid verdwijnt,” legt Flynn in wezen uit wanneer ze de gevolgen van een verwijdering beschrijft. 

Ze meent ook dat aanvallers de belangrijkste URL’s viseren in plaats van een willekeurige pagina. 

De echte val begint na het eerste herstel 

Een pagina een eerste keer herstellen betekent niet noodzakelijk dat het incident voorbij is. Aanvallers kunnen meerdere klachten tegen hetzelfde adres opstapelen. De pagina keert terug in Google na een betwisting, waarna een andere klacht wordt behandeld en ze opnieuw verdwijnt. Volgens Flynn kunnen deze herhaalde cycli ertoe leiden dat een pagina vaker onbeschikbaar is dan zichtbaar, en haar ranking geleidelijk aantasten. 

De tweede verwijdering legt ook een zwakte van het betwistingsproces bloot. Flynn stelt dat het systeem, nadat een adres al eens werd hersteld, kan aangeven dat een eerder behandeld adres niet opnieuw mag worden ingediend. De aanvaller zou zijn klacht dus opnieuw kunnen starten, terwijl het slachtoffer meer moeilijkheden ondervindt om zijn betwisting te herhalen. 

“Als repetitieve aanvallen worden toegestaan, moeten ook repetitieve herstellingen mogelijk zijn,” vraagt de specialiste in wezen. 

Ze zegt een methode te hebben gevonden om dit geval te behandelen, maar weigert publiek uit te leggen hoe die werkt om te vermijden dat aanvallers ze proberen te omzeilen. 

Twaalf uur of meerdere maanden: tijd wordt geld 

In deze strijd is de duur van de onbeschikbaarheid bepalend. Een pagina die twaalf uur afwezig is, kan de schade beperken. Een strategische pagina die meerdere weken of maanden onzichtbaar blijft, kan daarentegen een aanzienlijk deel van haar verkeer en inkomsten doen verliezen. 

De inzet wordt nog ernstiger wanneer meerdere rendabele pagina’s tegelijk worden geviseerd. Flynn legt uit dat aanvallers de belangrijkste adressen van een site kunnen identificeren en automatisch nieuwe klachten kunnen indienen zodra ze worden hersteld. 

Na validatie van een betwisting is de effectieve terugkeer in de index bovendien niet altijd onmiddellijk. Flynn spreekt doorgaans van een termijn van 12 tot 24 uur, met snellere gevallen, maar ook dossiers die geblokkeerd blijven. Na 36 tot 48 uur vindt ze dat een bijkomende interventie nodig kan zijn. 

Na een groot aantal adressen te hebben behandeld, zegt Flynn regelmatig teams te zien die lange juridische toelichtingen opstellen. Zij raadt echter korte en precieze betwistingen aan: de betrokken pagina identificeren, de bijbehorende klacht vermelden, uitleggen dat het om een frauduleuze verwijdering gaat en de elementen aanleveren waarmee de anterioriteit van de content kan worden aangetoond. Volgens haar volstaan meestal enkele regels. 

Ze raadt ook af om bepaalde betwistingskanalen te gebruiken die tot veel langere termijnen zouden leiden. In het interview wordt vermeld dat de verkeerde route een normaal snelle recuperatie kan veranderen in een wachttijd van meerdere maanden. 

Nog een aanbeveling: behandel adressen afzonderlijk. Flynn legt uit dat gegroepeerde aanvragen het risico lopen naar een tragere behandeling te worden geleid. Haar organisatie bestaat er dus in de verwijderde pagina’s op te lijsten, elke pagina aan de overeenkomstige klacht te koppelen en een nauwkeurige opvolging van aanvragen en antwoorden bij te houden. 

Niet alle zichtbare klachten leiden tot een verwijdering 

Een klacht vinden betekent niet noodzakelijk dat Google ze heeft toegepast. 

Flynn raadt aan eerst de pagina’s te identificeren die echt afwezig zijn uit de resultaten voordat betwistingen worden gestart. Een site kan een groot aantal geregistreerde klachten hebben, terwijl slechts een fractie ervan effectief tot een verwijdering heeft geleid. 

Flynn adviseert om te beginnen met de belangrijkste pagina’s, maar daarna alle verwijderingen te behandelen. Haar redenering is dat de opstapeling van niet-betwiste problemen uiteindelijk kan wegen op het vertrouwen dat aan de site wordt toegekend. 

In die context werd DMCABoss ontwikkeld, waarvan Flynn medeoprichtster is. De dienst monitort de opgegeven pagina’s, zoekt de bijbehorende klachten en controleert hun aanwezigheid in Google. Zo probeert hij een verdwijning door een auteursrechtklacht te onderscheiden van een SEO-probleem van een andere aard. 

De tool kan ook bepaalde informatie voorbereiden die nodig is voor de betwisting en een gearchiveerde versie van de pagina opzoeken. Menselijke tussenkomst blijft echter nodig om de procedure af te ronden. 

Moet Google klagers beter controleren? 

Voor Flynn kan de duurzame oplossing niet uitsluitend op de slachtoffers rusten. Ze vindt dat Google de controle op personen die klachten indienen moet versterken en duidelijk moet toelaten om meerdere keren dezelfde verwijdering te betwisten wanneer een adres opeenvolgende aanvallen ondergaat. 

Haar wens is expliciet: “Controleer de aanvallers.” 

Ze stelt onder meer een verificatie van de identiteit of professionele gegevens van de klager voor. Flynn erkent echter dat ze niet optimistisch is over een snelle wijziging van het systeem. Volgens haar analyse werd het huidige mechanisme niet ontworpen om het hoofd te bieden aan herhaalde campagnes die als concurrentieel wapen worden gebruikt. Ze vindt niettemin dat een deel van de nodige informatie al bestaat, aangezien het systeem weet dat een adres eerder al werd hersteld. 

Na tien of twaalf aanvallen zouden de campagnes uiteindelijk vertragen 

Flynn stelt dat verwijderingen na ongeveer tien, elf of twaalf aanvallen tegen hetzelfde adres meestal stoppen of sterk vertragen. Ze beweert echter niet de exacte reden te kennen. 

Er worden twee verklaringen naar voren geschoven: Google zou nieuwe klachten mogelijk niet meer op dezelfde manier behandelen nadat dezelfde pagina meerdere keren werd hersteld, of de aanvaller zou eenvoudigweg kunnen besluiten dat zijn doelwit systematisch kan herstellen en daarom een ander doelwit kiezen. 

Ze raadt daarentegen af om een aangevallen pagina onmiddellijk door te verwijzen naar een nieuw adres. Als de aanvaller deze redirect detecteert, kan hij gewoon de nieuwe pagina viseren, waardoor de cyclus opnieuw begint. 

Voor online casino’s en affiliatesites speelt de strijd zich dus niet langer alleen af rond de kwaliteit van content of de positie ervan in de resultaten. Ze draait ook om het vermogen om te detecteren dat een rendabele pagina verdwenen is, de reden van die verdwijning te identificeren en te handelen voordat enkele uren meerdere weken worden.