ING ontsnapt aan een klacht na fraude van € 71.000 

Een consument die meer dan € 71.000 verloor door oplichting via valse goksites, eiste een schadevergoeding van ING. Ondanks een waarschuwing van het fraudedetectiesysteem van de bank werd ING vrijgesteld van aansprakelijkheid door de Nederlandse geschillencommissie voor financiële dienstverlening. 

Waarom ING het slachtoffer niet zal vergoeden 

Het gaat om een aanzienlijk bedrag: € 71.181,81. Dat is de financiële schade die een consument naar eigen zeggen heeft geleden nadat hij verschillende overschrijvingen had uitgevoerd die volgens hem bestemd waren voor online gokplatformen. 

De betrokkene was ervan overtuigd dat hij gewone transacties uitvoerde op goksites, maar zou in werkelijkheid het slachtoffer zijn geworden van oplichting. Toen hij de situatie ontdekte, besloot hij zijn bank, ING, aansprakelijk te stellen omdat die volgens hem niet de nodige maatregelen had genomen om zijn geld te beschermen. Het controlesysteem van de bank had een verdachte transactie gedetecteerd, maar had niet definitief verhinderd dat de overschrijvingen werden voortgezet. 

In een beslissing waarover het gespecialiseerde medium CasinoNieuws op 26 oktober 2026 berichtte, heeft de geschillencommissie van het Nederlandse Klachteninstituut Financiële Dienstverlening (Kifid) zijn verzoek om schadevergoeding echter afgewezen. Volgens de commissieleden is er geen enkel bewijs dat de bank op het moment van de transacties wist dat haar klant het slachtoffer was van oplichting. 

Een fraudewaarschuwing bij een overschrijving van € 3.000 

Een van de bepalende gebeurtenissen in het dossier dateert van 27 oktober 2025. Op die dag identificeerde het fraudedetectiesysteem van ING een betaling van € 3.000 aan Kryptonim, een cryptoplatform. De transactie leidde tot de blokkering van de bankrekening van de consument. 

De bank probeerde vervolgens te achterhalen wat de aard van de transactie was. Volgens de feiten die door beide partijen werden erkend, verklaarde de klant dat het om gewone transacties in verband met kansspelen ging. 

Op dat moment stond Kryptonim ook niet bekend als een frauduleus platform. ING besloot daarom de rekening te deblokkeren, waardoor de consument opnieuw betalingen kon uitvoeren. 

Waarom de bank niet aansprakelijk werd gesteld 

Zowel de consument als ING erkenden dat de overschrijvingen vrijwillig door de klant zelf waren uitgevoerd. In die omstandigheden moest de bank in principe de ontvangen betalingsopdrachten uitvoeren. 

De commissie herinnerde eraan dat banken niet onderworpen zijn aan een algemene verplichting om alle transacties te controleren op mogelijke fraude. Een dergelijke verplichting zou de automatische verwerking van betalingen kunnen verstoren en de werking van het banksysteem in gevaar kunnen brengen, waarvan een groot deel van de economische activiteit afhankelijk is. ING was dus niet verplicht om systematisch de identiteit te controleren van de personen of bedrijven achter elke rekening waarop geld werd gestort. 

De situatie had echter anders kunnen zijn als de bank over ernstige aanwijzingen had beschikt die op fraude wezen. Ongewone geldbewegingen of bijzonder verdachte omstandigheden kunnen immers een tussenkomst rechtvaardigen. Daarvoor moet wel worden aangetoond dat de bank daadwerkelijk op de hoogte was van het gevaar. 

In deze zaak kon de commissie niet vaststellen dat ING wist dat haar klant werd opgelicht. Het enkele feit dat fraude pas na de betalingen wordt ontdekt, volstaat niet om te bewijzen dat de bank die eerder had moeten herkennen. 

Het deblokkeren van de rekening centraal in het meningsverschil 

Volgens de klager had hij uitsluitend gevraagd om zijn rekening te deblokkeren zodat hij zijn noodzakelijke dagelijkse uitgaven kon betalen. ING betwistte deze versie. 

De commissie stelde vast dat de consument geen enkel bewijs had aangebracht om zijn verklaringen te bevestigen. 

Dit gebrek aan bewijs woog mee bij de beoordeling van het dossier, vooral omdat beide partijen erkenden dat de klant de gemelde transacties had voorgesteld als gebruikelijke betalingen in verband met kansspelen. Bij gebrek aan informatie waaruit bleek dat de bank de werkelijke aard van de transacties kende, oordeelde de commissie dat ING haar zorgplicht niet had geschonden. 

Ook een tweede verzoek om schadevergoeding afgewezen 

De consument eiste niet alleen de terugbetaling van zijn financiële verliezen. Hij vroeg ook een vergoeding voor morele schade, omdat hij vond dat de klantendienst van ING hem onvoldoende ondersteuning had geboden. 

Ook dit verzoek werd afgewezen. 

De commissie herinnerde eraan dat een vergoeding voor morele schade alleen kan worden toegekend wanneer aan bepaalde voorwaarden is voldaan. De klager had echter niet aangetoond dat zijn situatie aan deze criteria voldeed. Ook de voorgelegde documenten konden dit niet bevestigen. 

Een vergelijkbaar precedent met € 33.500 

Deze beslissing is geen alleenstaand geval bij geschillen tussen spelers en hun bank in Nederland. 

In augustus 2026 had dezelfde commissie de aansprakelijkheid van ABN AMRO al uitgesloten in een zaak rond € 33.500 aan verliezen bij BetSixty, een illegaal online casino. Ook die klager vond dat de bank had moeten ingrijpen om de transacties tegen te houden. De commissie volgde toen een vergelijkbare redenering: de bank had haar zorgplicht niet geschonden en was niet verplicht om de betalingen van haar klanten systematisch te controleren om mogelijke fraude op te sporen. 

Deze twee beslissingen tonen de grenzen aan van de aansprakelijkheid van banken wanneer overschrijvingen rechtstreeks door de consumenten zelf werden goedgekeurd